โครงสายเส้นโลหะของเก้าอี้ LCM

September 21, 2011 by


ช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง อเมริกาได้พัฒนาเทคนิคการดัดไม้อัดเพื่อทำเป็นส่วนประกอบของเครื่องบิน ทำให้มีบุคคากรที่มีความเชี่ยวชาญในเรื่องนี้เป็นจำนวนมาก และหนึ่งในนั้นก็คือชาร์ล เอมส์ ซึ่งมีความเชี่ยวชาญในเรื่องการดัดไม้อัด ระหว่างสงครามเขาก็ทำงานรับใช้กองทัพเรือโดยประดิษฐ์เฝือกสำหรับหุ้มขาเก้าอี้ เขาคิดค้นเทคนิคในการประกอบวัสดุต่างชนิดกันอย่างเหล็กและไม้ให้ต่อกันได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ในยุคต้น ๆ ของทศวรรษที่ 40 เอมส์ได้ร่วมมือกับเออโรซาริเน็น พัฒนาเครื่องเรือนที่ใช้เทคโนโลยีเข้ามามีส่วนในการออกแบบ เก้าอี้ LCM ก็เป็นผลงานของเอมส์ในปี ค.ศ.1946 ด้วยโครงสร้างเหล็กกล้าในส่วนขาเป็นเพียงสองเส้นดัดโค้งรูปตัวยูและเส้นโค้งตัววีรับส่วนที่นั่งและพนักพิง เทคโนโลยีในการประกอบเหล็กกล้าและไม้อัดเข้าด้วยกันกลายเป็นที่กล่าวขวัญถึง เขาออกแบบปุ่มยางวงกลมเป็นตัวรองระหว่างวัสดุทั้งสอง มีตัวน็อตที่ร้อยฝังติดมาจากทางด้านหลังทำให้ส่วนหน้าของพนักพิงหรือที่นั่งเนียนเรียบราวกับว่านำแผ่นไม้อัดมาวางแปะติดกับโครงเก้าอี้

วัสดุสำหรับที่นั่งและพนักพิงคือไม้อัดตัดทำสีดำหรือแดง มิฉะนั้นก็เป็นสีธรรมชาติ ปลายขาเก้าอี้แบบดั้งเดิมจะติดปุ่มยางทั้งสีขา ต่อมาเอมส์ได้เปลี่ยนเป็นปุ่มพลาสติกแทน เพราะปุ่มยางนาน ๆ ไปจะเสื่อมทำให้ขาเก้าอี้มีความสูงไม่เท่ากัน

เก้าอี้ตัวนี้เป็นผลผลิตรุ่นแรก ๆ ของเอมส์ก่อนที่จะสืบสายถ่ายทอดมาเป็นเก้าอี้แบบต่าง ๆ ที่มีลักษณะคล้าย ๆ กัน บ้านเราก็มีเข้ามาอย่างแพร่หลายอย่างเก้าอี้เล็กเช่อร์ในห้องเรียนหรือเก้าอี้โครงเหล็กแต่ส่วนที่นั่งหล่อด้วยพลาสติกเป็นส่วนเดียวกับพนักพิง ซึ่งเราจะเห็นกันอย่างเจนตา เหตุที่เป็นที่นิยมเพราะเก้าอี้แบบนี้มีน้ำหนักเบา สามารถพับเก็บหรือไม่ก็ตั้งซ้อน ๆ กันเป็นการประหยัดเนื้อที่ในการจัดเก็บซึ่งนักออกแบบหลาย ๆ คนได้ดีไซน์ออกมา ก็มีพื้นฐานและเทคนิคมาจากเก้าอี้ของชาร์ลส์ เอมส์นั่นเอง

แบบบ้านและการตกแต่งห้อง ที่น่าสนใจ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>